ای عاشقان ای عاشقان من دیشبی خواب پریشان دیده ام

اندر این ظلمت از روزنی نوریدرخشان دیده ام

ذرات عالم در تکاپو یا که مست لا اله الا هو

زمین و آسمان از او زمان و لامکان از او

بهار را گل و گلزار را بین چه دیدنیست

فضل و رحمت در زمستان هم چیدنیست

اب این جویبار پیوسته است درزمزمه

ماهیان بی قرار از سایه ای در واهمه

سکوت این مرغزار خبر از فصلی دگر دارد

گویی خزان از خصم فکری به سر دارد

ناگهان باد در رحمت را شکست

با لگد سینه ی عصمت را شکست

با کینه ای دیرینه ای پا نهاده بر سینه ای

ای بی دین بی کتاب خنجر مزن بوسینه ای

تو که دم از قرآن وروزمحشر میزنی

چرا خود با خنجرت ز قرآن سر میزنی

عزیزی که با آبش میکشند عزیز دیگری را تشنه کام

خزان شلاق میزد غنچه را بی وفا میهمان خویش از پشت بام

                                               شعر از:علی جعفری پنجابی