|
شجره طییبه | ||
|
ای عقل سرکش حیله ها کردی ولی نرفتی یک ورق از دفترش فیما یلی چون بدیدی روی آتش گل غنچه زد یا که موسی بر اژدهایش پنجه زد گاه بیدار کرد مرده را بانفاس روحانی خویش گاه بیدار کرد خفته را باعجاز ربانی خویش بر بیابان چون بتابد از رخش نور خدا بیابان گلستان دیو انسان می شود در حضور مصطفی عجب بازیست این چون بازیگرش زیرک بود عالمان دهر استادشان در گهواره و کودک بود عالم همه چون گوی زیر چوگان او رندان و چالاکان در اضطراب از مهره پنهان او پیل افکن و صفشکن یک غلام از لشکرش کز برق شمشیرش فتند از دست و پا اندر برش چو دریای خون شد این جهان هردم ز جفا رنگین تر از خون خدا ندیدم من بخدا
[ چهارشنبه ۳٠ آذر ۱۳٩٠ ] [ ۳:٤٢ ب.ظ ] [ علی جعفری ]
به نام پروردگار بخشاینده و مهربان حمد و سپاس خدای را که ما را باحسن تقویم استوار و از نعمت عقل برخوردار کرد و سلام و صلوات خدا باد بر اشرف انبیا محمد مصطفی و خاندان پاکش خاصه حضرت بقیةالله امام عصر روحی و ارواح العالمین له الفدا
دیباچه سخن اما آنچه طپانچه زد برفکرت من که این سخن آغاز کنم و سرآغاز اینکه از بامیان تا قم مقدسه از بتکده تا میکده هر آنچه آموخته و در تبراق ذهن اندوخته همه بر سبیل مستمع بوده و خلق را بی بهره از لطافت ادب یافتم در سالی چند از گذشته مرحوم حاجی احمد آخوند که خدایش رحمت کند و در جناتش سکونت دهد در دیار ما به تدریس تلامذش مشغول بود چند باری از منبرش کسب فیض کردم بسی در شعر و غزل مولوی رومی یافتمش و خود نیز بر آن می افزود پس به صحبتش در آمدم که ای شیخ مرا این سرایش به گرایش کشیده چه کنم گفتا:اسباب که فراهم باشد لفظ و معنی جور و سم باشد . تا اینکه اشعاری جسته و گریخته به مزاج خوش نیامده در جوی ریخته و سر در گریبان مانده بودم که دوستی در گوشم زمزمه کردی و مرا به سعایت وا داشتی که : ای خفته و بی خبر تاچند گریزی از خیر وشر.
اینک در این مجال که بگذشته از عمر سه ده سال که عقل کامل نگشته و لذات زایل نگشته و امید هدایت را از دل پر شکایت میبرم نزد خالق قادر که دستگیری کند این بنده سر گردان را و به مقصود که همانا منزل حسنا و مقام محمود است رساند
اما در این مقال که همه از دل بر آمده و از ذهن بگذشته و به نظم و نثر آراسته گشته و آرزومندم که خدای رحمان بر من عاصی ناسی منت توفیق نهد تا به سرانجام رسانم مشتمل بر اشعار و مناجات نامه و مطالب متفرقه است و انه بسم الله الرحمن الرحیم
یــا رب بـه دل گفــتم صفـت حمــد تـوگویم گفتـــــــا کـه ناچیــــزم و دســـت بشـــــــویـم گفتــم نظـری بـر ایــــن چشــم خســـته کـــن نی نظــر بـر ایــــن کشتی در گـل نشــسته کــن یــا رب چه بگویم از تو یـا چـه بـدیده ام از تـو زجمالت زبـان درحلق ولب خشـکـــیده ام ازتـو به لطفی نظر شـاید یا جرعــه آبی کـه می بـاید کزیک نظر یا غمــزه ات ما را صد نکـته می آیـد چشــــمه تـویـی آب تـویـی دریـــــــا تــویــی بــالا و پاییـــن چــار سـوی ایــن دنیــــا تـویــی در گلســـــتان بوی سحر انگــیز گلــها تــویـی مقصـود آواز شـورانگــــــیز بلبلـــــــها تــویــی رونـق هــــر بــــاغ و بوستــــــــــــان تــویـــی گـرداننـده پاییــــز و تابســــــــــــــتان تـــویــی بهـــــــار ز تو خــــزان ز تو باد خیـــزان ز تـــو ذره ذره قطره قطره بــاران و برف ریــــزان ز تــو خلقت رنگین و زیبایت برده است این هوش من کجایی که نرفته ست ومی نرودعقل بازیگوش من پیدا تویی ناپیدا تویی آرامش این دل شیدا تویی سخن کوتاه و خلاصه گویم خداییش خدا تـویی
|||||
جن و ملک سجده کنان شکرانه آن جسم و جان با ذکر ربنا الله ربنا العالمین ذرات همه حیران او کوه و دل ویران او از قدرت ربنا الله رب العالمین ساقی هر تشنه لب سرگشته در دریای رب گفتا ربنا الله رب العالمین دریا چون خروشان میشود آب در دیگ اگر جوشان میشود از ذکر ربنا الله رب العالمین آسمان ایستاده به نظاره بی عصا و بی ستون به کناره با قوت ربنا الله رب العالمین جوانه می شکافد از زیر سنگ می رهد از آن زندان تنگ چونکه گوید ربنا الله رب العالمین [ شنبه ٢۸ آبان ۱۳٩٠ ] [ ٧:٥۸ ب.ظ ] [ علی جعفری ]
ای عاشقان ای عاشقان من دیشبی خواب پریشان دیده ام اندر این ظلمت از روزنی نوریدرخشان دیده ام ذرات عالم در تکاپو یا که مست لا اله الا هو زمین و آسمان از او زمان و لامکان از او بهار را گل و گلزار را بین چه دیدنیست فضل و رحمت در زمستان هم چیدنیست اب این جویبار پیوسته است درزمزمه ماهیان بی قرار از سایه ای در واهمه سکوت این مرغزار خبر از فصلی دگر دارد گویی خزان از خصم فکری به سر دارد ناگهان باد در رحمت را شکست با لگد سینه ی عصمت را شکست با کینه ای دیرینه ای پا نهاده بر سینه ای ای بی دین بی کتاب خنجر مزن بوسینه ای تو که دم از قرآن وروزمحشر میزنی چرا خود با خنجرت ز قرآن سر میزنی عزیزی که با آبش میکشند عزیز دیگری را تشنه کام خزان شلاق میزد غنچه را بی وفا میهمان خویش از پشت بام شعر از:علی جعفری پنجابی
[ سهشنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩ ] [ ۳:٤٦ ب.ظ ] [ علی جعفری ]
این دل و دیده چه گناهی کرده که زلف پریشان تو دید وین جگر سوخته و زخمی چرا تیغ مژگان تو دید دیده و دل را بنه وین جگر سوخته را پاره کن کین عاشق نرسیده به وصال غم هجران تو دید شعر از:علی جعفری پنجابی [ شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸ ] [ ۱٠:٠٧ ب.ظ ] [ علی جعفری ]
|
درباره وبلاگ  دوست گرامی به وبلاگ شجره طییبه خوش آمدید
امکانات وب   | |
| [ طراحی : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin ] | ||
